ప్రేమ చుట్టూ ఉన్న అన్ని ముళ్లకంచెలు దేని చుట్టూ ఉండవు
ప్రేమ కోసం జరిగినన్ని యుద్ధాలు దీని కోసము జరగలేదేమో
కాలాలు కట్టుబాట్లు దాటి అవతల వైపున గెలిచేది ప్రేమ ఒక్కటే నేమో...
దాదాపు నేను రెండు సంవత్సరాల తర్వాత ఒక కథ గురించి విశ్లేషణ చేయాలనుకున్నాను...
ప్రేమలో ఇద్దరు వ్యక్తులు కలవడానికి వచ్చే ఇబ్బందులు ఎన్నో వాటిని తెరపై చూపించే చిత్రాలకు ఆదరణ మంచిగానే ఉంటది దర్శకులు యదార్దాలను ఆధారంగా చేసుకొని తెరపై చూపించే ప్రయత్నాలు చేస్తుంటారు అయితే అన్ని ప్రేమ కథలు జనాలు చూస్తరా లేదా అనేది దర్శకుడు ప్రేమకథను చెప్పే తీరు మీద విధానం మీద ఆధారపడి ఉంటుంది
డైరెక్టర్ శేఖర్ కమ్ములకు ఓ స్టైల్ ఉంది. ఈసారి శేఖర్ కమ్ముల తన పంథాను మార్చుకుని ఓ డిఫరెంట్ ప్రేమకథను రూపొందించాడు
ఆ సినిమాయే ‘లవ్స్టోరి’. నాగచైతన్య, సాయిపల్లవి జంటగా నటించారు. ప్రేమకు అడ్డుపడే కులాలు, డబ్బు అనే అంశాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని ఈ సినిమాను రూపొందించిండు.
కథ:
నిజామాబాద్లోని ఆర్మూర్ గ్రామంలో ఉండే రేవంత్(నాగచైతన్య) డబ్బులు సంపాదించాలని హైదరాబాద్కు వస్తాడు. ఇంజనీరింగ్ చదువుకుని సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ కావాలని అదే గ్రామం నుంచి వచ్చిన అమ్మాయి మౌనిక(సాయిపల్లవి). బాబాయ్ అంటే చిన్నప్పటి నుంచి ఉండే భయం, ఇంగ్లీష్ రాకపోవడం, టెన్షన్ పడటం వంటి కారణాలతో మౌనికకు జాబ్ రాదు. రేవంత్ తను అద్దెకుండే ఇంట్లోనే జుంబా డాన్స్ స్కూల్ను రన్ చేస్తుంటడు. లోన్ తీసుకుని స్కూల్ను డెవలప్ చేయాలనుకుంటడు. రేవంత్, మౌనిక ఇద్దరూ పక్కపక్క ఇళ్లలో ఉండటంతో ఇద్దరి మధ్య పరిచయం ఏర్పడుతుంది. మౌనిక మంచిగా డాన్స్ చేస్తుందని ఓ సందర్భంలో తెలుసుకున్న రేవంత్ ఆమెను తన డాన్స్ స్కూల్లో పార్ట్నర్గా జాయిన్ అవ్వమని చెబుతాడు. నెలకు పదిహేను వేలు జీతం కూడా ఇవ్వడానికి ఒప్పుకుంటడు. మౌనిక వచ్చిన తర్వాత రేవంత్ జుంబా డాన్స్ స్కూల్కు చాలా మంచి పేరు వస్తుంది. స్టూడెంట్స్ పెరుగుతరు. ఆదాయం పెరుగుతది. ఇద్దరి మధ్య ప్రేమ పుడుతది. ఐతే వారి ప్రేమకు ఆస్థులు, అంతస్థులతో పాటు కులం కూడా అడ్డుగోడగా నిలుస్తుంది. కులం కోసం ఎంతటి దారుణానికైనా పెద్దలు దిగజారుతరని తెలుసుకున్న రేవంత్, మౌనిక పారిపోవడానికి ఓ పథకం వేసుకుంటరు. ఇంతకీ ప్లాన్ ప్రకారం ఇద్దరూ పారిపోయారా? ఇద్దరి జీవితాలు ఎలాంటి మలుపులు తిరిగాయి? అనే విషయాలు తెలుసుకోవాలంటే సినిమా చూడాల్సిందే.
సమీక్ష:
ప్రేమకథలను తెరకెక్కించాలనుకోవడం దర్శకులకు కత్తిమీద సామే. ఎందుకంటే ప్రపంచ సినిమా అరచేతికి వచ్చిన తర్వాత ఎన్నో వైవిధ్యమైన ప్రేమకథలను వీక్షిస్తున్న మన జనాలను మెప్పించాలంటే అంత సులభమైన విషయం కాదు. ఇద్దరు ప్రేమికులు అనుకోకుండా కలుసుకోవడం, ప్రేమించుకోవడం.. పెద్దలు వారి ప్రేమను ఒప్పుకోకపోవడంతో పారిపోవాలనుకోవడం, ఎదిరించడం కథ సుఖాంతం కావడమో, లేక దుఃఖాంతం కావడమో అనే విషయాన్ని ఎంటర్టైనింగ్గా, కొత్తగా చెప్పాలి. అలా కొత్తగా అనిపించనప్పుడు ప్రేక్షకుడు పెదవి విరచడం ఖాయం. ఆనంద్, గోదావరి, లైఫ్ ఈజ్ బ్యూటీఫుల్ వంటి ఫ్యామిలీఎంటర్టైనర్స్లో తనదైన ప్రేమకథలను తెరపై ఆవిష్కరించిన శేఖర్ కమ్ముల, ఇది వరకు ప్రస్తావించినట్లు డిఫరెంట్ రూట్ను ఎంచుకున్నడు. తనిప్పటి దాకా చేయని ప్రేమకథతో ‘లవ్స్టోరి’ని తెరకెక్కించాడనే చెప్పాలి.
ఇదంతా ఒక ఎత్తైతే.. నాగచైతన్య, సాయిపల్లవి హీరోహీరోయిన్లుగా ఎంచుకోవడం, ఈ లవ్ట్రాక్కు డాన్స్ కాన్సెప్ట్ను జోడించడం అనేది మరో ఎత్తు. ఎందుకంటే సాయిపల్లవి బెస్ట్ డాన్సర్ అనడంలో సందేహం లేదు. కానీ నాగచైతన్య అలా కాదు, ఇప్పటి వరకు డాన్స్ విషయంలో ఓకే అనిపించుకన్నాడు. మరి ఈ భిన్న ధ్రువాలతో డాన్స్ కాన్సెప్ట్లో లవ్స్టోరి అంటే నిజంగా సాహసమే కదా, ఇక్కడ ప్రస్తావించాల్సిన విషయమేమిటంటే నాగచైతన్య పాత్రను తెలంగాణ యాసలో చిత్రీకరించాలనుకోవడం. ఇది కాస్త టఫ్ జాబ్.. అయినా కూడా నాగచైతన్య కూడా శేఖర్ కమ్ములపై నమ్మకంతో సినిమా చేయడానికి ఓకే అన్నడు. సాయిపల్లవితో ఓ పాటలో పోటీ పడి డాన్స్ చేసే ప్రయత్నం అయితే చేశాడు. అది తెరపై కనిపిస్తది. అలాగే చైతన్య తెలంగాణ యాసను కూడా మంచిగనే పలికాడు. ఎమోషనల్ యాంగిల్లో డిఫరెంట్ లుక్తో ఆకట్టుకునే ప్రయత్నం చేశాడు. ఎక్కడా హీరోయిజం చూపించాలనే ప్రయత్నమైతే చేయలేదు. శేఖర్ కమ్ముల సినిమాను డీసెంట్గా తనమార్క్ డైలాగ్స్, సెన్సిబిలిటీస్తో ‘లవ్స్టోరి’ని తెరకెక్కించిండు. సినిమాలో సాయిపల్లవి పాత్రను భయస్తురాలిగా చూపించిండు. అసలు ఆమె భయానికి తగ్గ కారణాన్ని కూడా చివరలో ఎలివేట్ చేసిన తీరు బాగుంది.
చిన్నపిల్లలపై మానవ మృగాలు చేస్తున్న అఘాయిత్యాలనే పాయింట్ను అంతర్లీనంగా శేఖర్ కమ్ముల తెరకెక్కించిన తీరు ప్రశంసనీయం. ప్రేమకు కావాల్సింది కులాలు, ఆస్థులు, అంతస్తులు కాదు.. రెండు మంచి మనసులు అనే విషయాన్ని చక్కగా ఎలివేట్ చేశాడు. ఒకవైపు తనది బడుగు కులం అని ఇతరులు హేళన చేస్తున్నా, పట్టించుకోకుండా ఎదగి చూపించాలనే కసి ఉన్న యువకుడిగా నాగచైతన్య పాత్రను మలిచాడు డైరెక్టర్ శేఖర్. ఇక నాగచైతన్, సాయిపల్లవి పెర్ఫామెన్స్ పరంగానే కాదు, డాన్సింగ్ స్కిల్స్ చూపించడంలో ఆకట్టుకున్నారు. హీరో తల్లి పాత్రలో ఈశ్వరీరావు, హీరోయిన్ తల్లి పాత్రలో దేవయాని, బాబాయి పాత్రలో రాజీవ్ కనకాల, ఇక పోలీస్ ఆఫీసర్గా చేసిన ఉత్తేజ్ ఇతరులు వారి వారి పాత్రల్లో ఒదిగిపోయారు.
ఇక ఈ సినిమాకు పవన్ అందించిన సంగీతం హైలైట్గా నిలిచింది. సినిమా విడుదలకుముందే సారంగ దరియా పాట ఎంత పెద్ద సెన్సేషనో కొత్తగా చెప్పనక్కర్లేదు. నీ చిత్రం చూసి... ఏవో ఏవో కలలే... పాటలు ఆడియెన్స్ను ఆకట్టుకుంటాయి. ఇక విజయ్ సి.కుమార్ సినిమాటోగ్రఫీ బావుంది. నెరేషన్లో మ్యాజిక్ ఉంది. ఇక కథలో ప్రీ క్లైమాక్స్ వచ్చే ట్విస్ట్ మినహా.. పాత కథ. అయితే తన స్టైల్కు భిన్నంగా, సమాజంలో ఆడపిల్లలు ఫేస్ చేస్తున్న
ఓ ఇష్యూను అంతర్లీనంగా సెన్సిబుల్గా శేఖర్ కమ్ముల చెప్పడానికి చేసిన ప్రయత్నం...
నా మాటలో...
ఏ వస్తువును ఏ ఇద్దరు ఒకేలా చూడలేరు...
అలాగే కొన్ని విషయాలను అందరూ ఒకేలా అంగీకరించలేరు...
తల్లి తండ్రులు కొన్నిసార్లు పిల్లలు...
ఒక కులాన్ని కారణంగా చూపి అతని వ్యక్తిత్వాన్ని, సామధ్యాన్ని అంచనా వేయడం సరికాదు...
ప్రేమకు అనేక పర్యాయపదాలున్నాయి నా దృష్టిలో ప్రేమంటే "నమ్మకం"
చివరకు కంచికి చేరని కథల్లో ఒక కథలా ఈ "లవ్ స్టొరీ" మిగిలిపోయింది.
–------------ ------------- - మల్లి🙏
